วันวานของเมื่อวานฉันจุมพิตกับความตาย

ฟ้ามืดลงคราใด

เจ้าบินได้ในยามนั้น

แม้ทุกชีวิตจะหลับใหล

เจ้า...ยังคงกลางปีกสีหม่นท่องราตรี

เจ้าเห็นสิ่งใดในคืนสงบ

เจ้ายินเสียงใดในความสงัด

แสงนีออนแม้จะสว่างในที่มืด...ก็

ย่อมดับได้ในที่มืดเช่นกัน

และเจ้ายังคงมองหาสิ่งใด  จากแสงสว่างจอมปลอมเหล่านั้น

ปีกคู่ของเจ้าคงไม่สวยพอในยามกลางวัน

พระผู้เป็นเจ้าจึงประทานราตรีพร้อมกับจันทร์ฉาย                                                                                 

เพื่อพรางความอัปลักษณ์ให้กับเจ้า

ลองคิดดู ลองคิดดู ลองคิดดูสิ

ชีวิตเจ้าโชคดีเพียงใด

....ท่องเที่ยวในราตรีกาลชมแสงดาราบนเวิ้งฟ้าสีดำ

จักรวาลแห่งนี้เป็นของเจ้า วิกาลนี้เพื่อเจ้า

สิ่งมีชีวิตกลางวันผู้ใดจะได้ครอบครองสรวงสวรรค์รัติกาลดุจเจ้า...ไม่มี

กางปีกและจงบินไปเถิด   ผีเสื้อราตรี

ค่ำคืนมิได้ยาวนานนัก

จังหวะชีวิตของเจ้าจะหยุดลงอีกครั้งเมื่อฟ้าสาง

สิ่งมีชีวิตกลางวันจะกลับมาทวงแสงสว่าง

และเจ้าจะไร้ความหมาย

ความงามของเจ้าจะถูกกลืนกินจากแสงอาทิตย์

ฝูงผีเสื้อแสนดัดจริตจะออกมาอวดโฉม

และคอยทำงานให้เหล่าดอกไม้สีสดที่ยืนต้นรอวันตาย

หรือบางที ความงามของมันอาจถูกจำกัดอยู่ในโหลแก้วใบแคบ

ของพวกเด็กป่าเถื่อน

ลองคิดดู ลองคิดดู ลองคิดดูสิ

ค่ำคืนมิได้ยาวนานนัก แต่จะยาวนานในวิถีแห่งเจ้า

ขอเจ้ายังทระนง ยิ่งผยองในศักดิ์และรักษ์ในศรี

กางปีกและจงบินไปเถิด บินไปสู่ความเสรีรัติกาล

ธิดาภรณ์ เหลาพร
10/06/09 ทุ่มกว่าๆ